Jun 192012
 

Προτεινόμενη λύση – οδηγός για το θέμα των πανελληνίων εξετάσεων αρμονίας 2012.

Ακούστε το θέμα

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

  • Facebook
  • Twitter
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon

  43 Responses to “Θέμα Αρμονίας 2012”

  1. Γεια!! έδινα σήμερα!! θέλω να μου πεις αν μπορείς πώς θα χαρακτήριζες το θέμα!! εύκολο; δύσκολο; αα.. και να σε ρωτησω και κατι αλλο!! στις μετατροπιες στο μονο που διαφερουμε ειναι στο μετρο 12 που στο ντο# εναρμονησα με V7 στην σολ#- και μετα εκανα κανονικα εναρμονια μετατροπια με πληρη ακινησια φωνων! ειναι σωστο;

    • Ανάλογα με την εκπαίδευση που έχει ο καθένας, το θέμα έχει αντίστοιχη δυσκολία. Κατα τη γνώμη μου είναι ευκολούτσικο.

      Ναι, η λύση που προτείνεις είναι σωστή.

      • κοιτα για μενα ειναι πανευκολο και ισχυει αυτο στν καθενα ειναι διαφορετικη η δυσκολια

  2. Οι μετατροπιές;; Και οι βαθμίδες;;

    • Δες τις απαντήσεις που έδωσα στους άλλους.

      • οκ,απλα ηθελα να δω τις μετατροπιες ακριβωσ σε ποια μετρα εγιναν,
        στο 4 μετρο εχει ??

        • Το τέταρτο μετρό είναι μια συγχορδια όλη κι όλη.

  3. Στο μετρό 13 στο τέλος δεν μπορει να μπει γερμανική άμα κάνω την λαb μεθ’ 7ης;

    • Θερμή παράκληση: όχι greeklish. Δεν έχω χρόνο να διορθώσω όλα τα σχόλια και δε θέλω να σβήσουν.

      Ναι, η Γερμανική και οποιαδήποτε DD είναι μια καλή λύση για εκείνο το σημείο.

      • γεια σας!!…στο τριτο απο το τελος μετρο που εχει το ντο ρε μι μπορουμε να το παρουμε ως διαβατικο και μετα να ακολουθησει 5ηβαθμιδα με καθυστερηση;;;

        • Κάτι απ’ όλα είναι σίγουρα διαβατικό. Εσύ ποιο εννοείς; Η αποτζιατουρα/επερειση απο το μι στο ρε είναι ακριβώς η φύση της Ι 64 – V, οπότε ηχητικά είναι σχεδόν το ίδιο. Όταν εξεταζεσαι όμως, ο εξεταστής περιμένει να δει ότι κατάλαβες την πτώση.

  4. Καλησπέρα κ. Καλπενίδη.

    Ευχαριστούμε για την λύση σας.

    Μπορείτε μήπως να βάλετε από κάτω και τις βαθμίδες;

    • Δυστυχώς έχω σημαντικό πρόβλημα χρόνου και δεν μπορώ να ασχοληθώ περισσότερο αυτη τη στιγμή. Την άλλη εβδομάδα θα το κάνω.

      Αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη απορία, μπορείτε να ρωτήσετε.

      • Εντάξει…

        Στο 12 μέτρο στην εναρμόνια μετατροπία ποιές ακριβώς βαθμίδες έχετε βάλει;

        • Τα μέτρα 9-10-11-“μισό 12” είναι όλα στην ρεb/ντο#. Εκει λοιπόν είναι Ι της ντο# και μετα V7 της λαb.

  5. Γεια σας. Να ρωτήσω και εγώ κάτι; Στο μέτρο 11 δεν μπορούμε να πάμε στην Λα#- ;

    • Όλα γίνονται αν δικαιολογούνται. Για τη μετατροπία αυτό που χρειάζεσαι είναι μια δεσπόζουσα και μια τονική. Δε βλέπω που θα χωρούσε κάτι τέτοιο σε εκείνο το σημείο.

      Αν θέλεις εξήγησε μου πως θα το πετύχεις αυτο.

      Μην ξεχνάτε: ο στόχος δεν είναι να “πετύχετε” τις κλίμακες. Είναι να γράφετε λειτουργικά.

  6. στο πρωτελευταιο μετρο το μι αναιρεση το ενταξατε κανονικα στο πτωτικο.δεν θα μπορουσαμε να το θεωρησουμε δεσποζουσα μεθ ενατης της δεσποζουσας?

    • Θα μπορούσαμε. Αλλα όταν υπάρχουν πτώσεις και ειδικά στο τέλος, περιμένουν απο εσάς να τις αντιμετωπίσετε αναλόγως.

      Κατα τη γνώμη μου, δεν είναι σοβαρό λάθος (αντίθετα έχει ενδιαφέρον), αλλα δε διορθώνω εγώ τα γραπτά. 🙂

      Τι τα θέλετε, όμως, κι εσείς και τα κάνετε στις πανελλήνιες; Κάντε το κλισέ! Πολυ καλο είναι να είστε δημιουργικοί, αλλα δυστυχώς δεν έχετε απέναντι σας το καλύτερο σύστημα αξιολόγησης.

      • ναι δικιο εχετε,απλα μου φανηκε κουφο που ενω ημαστε ντο ελασσονα κανει πτωτικο με μι αναιρεση.τελοςπαντων ευχαριστω για την επισημανση και ελπιζω να πεσω σ ανοιχτομυαλο εξεταστη

  7. Και εγώ χρησιμοποίησα το δεσποζουσα της δεσποζουσας μεθ’ενατης στο τέλος αφού όμως έβαλα πτωτικό. Παρόλα αυτα μετά το σιbb το λαb το θεώρησα παρενθετική της Πέμπτης μεθ΄εβδόμης. Θα θεωρηθεί λάθος ?

    • Νομίζω η πτώση με τη ναπολιτανικη (ΣΙbb) είναι πολυ σαφής. Όπως είπα, είναι πράγματα που περιμένουν να τα βλέπετε.

  8. Εγώ στο μέτρο 14 στο μι αναίρεση έβαλα έβδομη παρενθετική της πέμπτης, δηλ. (VII) – V και μετά πρώτη και στους δυο τελευταίους χρόνους έβαλα ποικιλματικό IV6/4 – I. Από την παρενθετική πόσα μόρια θα χάσω περίπου;

    • Το έχουμε ήδη συζητήσει εκτεταμένα αυτό το σημείο. Το πόσα μόρια θα χάσεις, θα εξαρτηθεί από το υπόλοιπο θέμα. Δεν πρόκειται για μαθηματικά, ώστε να υπάρχουν αυστηροί κανόνες για το κάθε τι.

  9. Γειά σας. Στο 2ο μισό του 13ου μέτρου έβαλα 1η σε 2η αναστροφή. Το μέτρο 14 δεσπόζουσα με μεγάλη 13η και στην πλάγια πτώση έκανα πικαρδία στην τελευταία συγχορδία της πτώσης. Αυτό που έκανα είναι σωστό;

    • Η Ι 6/4 έρχεται σε ένα σημείο που, ναι μεν είναι τυπικά ισχυρό (3ος χρόνος του μέτρου), είναι όμως ουσιαστικά αδύναμος χρόνος, από τη στιγμή που η V, την οποία και προετοιμάζει, κρατάει ένα ολόκληρο μέτρο (η I 6/4 αυτή, διαρκεί μισό μέτρο).

      Οπότε η πτώση αυτή δε λειτουργεί σε εκείνο το σημείο.

      Το είπα και το ξαναλέω: να σκέφτεστε την Ι 6/4 σαν διπλή αποτζιατούρα στην V βαθμίδα. Ισχύουν τα ίδια.

      Η πικαρντί είναι πάντα σωστή.

  10. Ίσως να σας ακουστεί αφελής η ερώτησή μου, αλλά αφού βρισκόμαστε στον τόνο του Ντο ελάσσονα, το σι στο τέλος του 1ου μέτρου δεν έχει αναίρεση επειδή χρησιμοποιείται η κατιούσα μελωδική κλίμακα; Κι αν χρησιμοποιείται η κατιούσα μελωδική κλίμακα δεν θα έπρεπε το λα που ακολουθεί την καθυστέρηση να είναι βαρυμένο; Μόνο εμένα τα θέματα αρμονίας των πανελλαδικών μου φαίνονται κάπως εξεζητημένα;

    • Δεν υπάρχουν αφελής ερωτήσεις.

      Το Σιb στο τέλος του μέτρου εναρμονίζεται με παρένθετη δεσπόζουσα της IV, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δανεική, γι’ αυτό και υπάρχει Λα αναίρεση.

      Η μελωδική σκάλα έχει έναν βασικό στόχο: να αποφύγουμε το τριμητόνιο ανάμεσα στο Λαb και το Σι φυσικό. Συνηθίζεται προς τα πάνω να πειράζουμε το Λα (αναίρεση/όξυνση), ώστε το Σι να διατηρήσει την τάση του προσαγωγέα προς την τονική, ενώ προς τα κάτω να πειράζουμε το Σι (βάρυνση/ύφεση) και το Λαb να διατηρήσει τη φυσική του τάση προς το Σολ. Η περίπτωση όμως Ντο-Σιb-Λα-Σολ δεν είναι απαγορευτική, καθώς δεν υπάρχει κάτι που να δημιουργεί πρόβλημα.

      Μια καλή ερώτηση θα ήταν: τότε γιατί το κάνει εδώ ο άνθρωπος που έγραψε τη μελωδία; Γιατί να μην χρησιμοποιήσει απλά Λαb;

      Θα μπορούσε.

      Αλλά τότε η μίμηση που θα ερχόταν στα επόμενα δύο μέτρα (3 και 4), όπου η κατάληξη της φράσης είναι πλέον στο Σι αναίρεση, δε θα ήταν ακριβής! Που ούτε και αυτό είναι απαραίτητο, αλλά βγάζει νόημα μουσικά.

      Σκέψου ότι συνολικά η φράση σου ξεκινάει από Σολ, στο επόμενο μέτρο καταλήγει σε Λα φυσικό, στο τρίτο μέτρο ξεκινάμε από Λα φυσικό και καταλήγουμε στο επόμενο σε Σι φυσικό και τελικά Ντο.

      Οπότε έχεις ως σκελετό μια ανιούσα μελωδική σκάλα: Σολ – Λα αναίρεση – Σι αναίρεση – Ντο.

      Πώς θα το εναρμόνιζες αυτό; Λογικά I, IV δανεική, V και ξανά I. Να λοιπόν ο σκελετός της εναρμόνισης των πρώτων μέτρων. Προσθέτεις μέσα τις παρένθετες δεσπόζουσες (DS, DD) και ότι άλλο χρειαστεί και τελείωσες.

      Όσον αφορά τη δυσκολία των θεμάτων, έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Πάντως η αρμονία είναι δύσκολο αντικείμενο, που συχνά δεν παίρνει την απαιτούμενη προσοχή από τους μαθητές.

  11. Σας ευχαριστώ πολύ για την αναλυτική και κατατοπιστική απάντησή σας. Τώρα όσον αφορά το επίπεδο δυσκολίας, τι να σας πω… εσείς τα ξέρετε καλύτερα από εμένα. Η επιτροπή εξετάσεων ισχυρίζεται σε κάθε περίπτωση ότι η ύλη είναι το υποχρεωτικό αρμονίας. Να ΄στε καλά.

  12. Μία γενική ερώτηση μόνο για να μου λυθεί μια ασαφεια που παρατηρώ διαρκώς: Αλυσίδα(μετατροπική, και μη) ορίζουμε την πιστή επανάληψη μελωδικών διαστημάτων ποσοτικώς(2ας,3ης,7ης κλπ) και ποιοτικώς(Μεγάλα,μικρά,καθαρά κλπ.);;;
    Συγκεκριμένα τώρα, στα μέτρα 1-2 & 2-4 έχετε εναρμονίσει αντιμετωπίζοντας τα ως πρότυπο-επανάληψη με μόνη διαφορά τον τενόρο..Όμως πως το λαμβάνουμε ως αλυσίδα από τη στιγμή που σπάει στο μέτρο 4 χωρίς να έχει ολοκληρωθεί καν η 1η και μοναδική επανάληψη..

    • Η αλυσίδα στηρίζεται πάνω στην αισθητική της επανάληψης. Όταν αυτή συμβαίνει μέσα στον ίδιο τονικό χώρο (για παράδειγμα στην Ντο μείζονα), δηλαδή δεν είναι μετατροπική, αλλά είναι του τύπου I-V, VII-IV, VI-III, V-II κτλ, προφανώς τα διαστήματα αλλάζουν σε ποιότητα, όπως άλλωστε και οι συγχορδίες. Αυτό είναι και το νόημα αυτής της ιστορίας. Μέσα από την επανάληψη, δημιουργούνται πρωτότυπα ηχητικά τοπία που μας οδηγούν μακριά από τα σαφή μονοπάτια απλών σχέσεων όπως τα κλασικά I-IV-V. Γι’ αυτό και οι αλυσίδες συνήθως δεν χρησιμοποιούνται στα βασικά θέματα των έργων, αλλά σε συνδετικά μέρη ή στην ανάπτυξη (ανάλογα με την εποχή φυσικά).

      Οι μετατροπικές αλυσίδες, είναι λίγο διαφορετικές, από την άποψη ότι αυτό που συμβαίνει είναι να επαναλαμβάνω μια σαφή μουσική φράση, με συγκεκριμένα κατά κανόνα μελωδικά διαστήματα και εναρμόνιση (πχ το κλασικό που αναφέραμε και πριν Ι-IV-V), σε μια νέα κλίμακα. Εκεί, ενδέχεται οι ποιότητα των διαστημάτων, αλλά και των συγχορδιών να μείνει ίδια. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις όπου ακόμη και εκεί αλλάζουν. Για παράδειγμα στον πρώτο κρίκο της αλυσίδας έχω μια σχέση I-IV-V στην Ντο ΜΕΙΖΟΝΑ και στον δεύτερο κρίκο έχω την ίδια σχέση στη Λα ΕΛΑΣΣΟΝΑ. Εφόσον αλλάζει η ποιότητα της κλίμακας, προφανώς θα αλλάξει και η ποιότητα των συγχορδιών. Η I και η IV βαθμίδα είναι μείζονες σε μια μείζονα κλίμακα, αλλά είναι ελάσσονες σε μια ελάσσονα κλίμακα κτλ

      Συγκεκριμένα στο θέμα μας τώρα:

      Πολύ απλά, είναι υπό συζήτηση το αν λαμβάνουμε ως αλυσίδα τη συγκεκριμένη σχέση ή όχι. Κάποιος θα μπορούσε να συμφωνήσει μαζί σου και να πει ότι εφόσον δεν υπάρχει ούτε μια πλήρης επανάληψη, το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλυσίδα, κάποιος άλλος θα μπορούσε να διαφωνήσει και να ισχυριστεί ότι η ομοιότητα ανάμεσα στους δύο κρίκους είναι εμφανής, κυρίως λόγω της μεγάλης τους έκτασης (2 μέτρα με μεγάλες χαρακτηριστικές μελωδικές γραμμές) και της αραιής αρμονίας (κάθε μέτρο είναι ουσιαστικά μια συγχορδία, οπότε η αλυσίδα είναι απλά μια σχέση I-IV, II-V).

      Όπως και να ‘χει, εσύ αν θέλεις να είσαι καλυμμένος, μπορείς να το εναρμονίσεις σε κάθε περίπτωση ως αλυσίδα. Είναι η μόνη λύση που κανένας δεν μπορεί να σου πει ότι έκανες λάθος (το να κάνεις κάτι που μοιάζει με αλυσίδα, αλλά ενδεχομένως να μην είναι, δεν είναι λάθος).

      Η μόνη ελευθερία που προσφέρει η αλυσίδα, είναι η δυνατότητα να δημιουργήσεις συνδέσεις που δεν ακολουθούν το πρότυπο Τονική – Υποδεσπόζουσα – Δεσπόζουσα, για παράδειγμα να υπάρξει μια σχέση V – II (δηλαδή από Δεσπόζουσα σε Υποδεσπόζουσα). Στο παραπάνω παράδειγμα απέφυγα να χρησιμοποιήσω αυτήν την ελευθερία, οπότε δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί κανείς να προσάψει σε αυτή τη λύση.

  13. Προσέχετε τις παράλληλες και τις κ.χ.α σε προτεινόμενες λύσεις πανελληνίων θεμάτων παρακαλώ, συνήθως δεν ενδείκνυνται.

    • Πέρα από τις 8ες στο 5ο μέτρο που ξέφυγαν λόγω της μελωδικής κίνησης, υπάρχει κάποια άλλη παράλληλη να υποδείξετε; Επίσης, τι είναι οι κ.χ.α;

  14. Στο 13ο και 14ο μέτρο μεταξύ των δυο εσωτερικών φωνών παράλληλες 5ες (μι-σι, ρε-λα, ντο-σολ). Κ.χ.α σημαίνει Κακές Χρωματικές Αλλαγές.

    • Το Ρε-Λαb δεν είναι 5η καθαρή.

      Τι είναι οι κακές χρωματικές αλλαγές;

  15. Με συγχωρείτε έχετε δίκιο καθαρή προς ελαττωμένη δεν πιάνεται, όμως και πάλι από ελαττωμένη προς καθαρή πιάνεται. Κακή χρωματική αλλαγή, είναι η αλλαγή της αλλοίωσης μιας νότας σε διαφορετική φωνή από εκείνη της προηγούμενης συγχορδίας. Λόγου χάριν δεν επιτρέπεται να έχω φα # στην άλτο και στην επόμενη συγχορδία να εμφανίσω φα♮ στο μπάσο.

    • Η 5η ελαττωμένη προς 5η καθαρή είναι συζητήσιμο για το κατά πόσο απαγορεύεται. Για παράδειγμα αν έχεις δύο φωνές που τραγουδάνε αξίες μισού και κάνουν αυτήν την κίνηση, τότε ναι, η 5η καθαρή θα ακουστεί φτωχή (αν και επίσης συμβαίνει στη μουσική φιλολογία και μάλιστα αρκετά συχνά). Εδώ έχουμε αφενός αρκετή κίνηση, αφετέρου και σημαντικότερο, η 5η ελαττωμένη γίνεται αρχικά 6η και μετά οδηγείται σε 5η καθαρή. Το ρε-λαb γίνεται ντο-λαb, το οποίο μάλιστα ανήκει στον αρμονικό ιστό, είτε ως 7η της ρε-φα-λαb-ντο, είτε ως μέρος μιας υποτιθέμενης νέας συγχορδίας που υπονοείται, της φα-λαb-ντο-μιb.

      Όσον αφορά την κακή χρωματική αλλαγή (από αλλούς θεωρητικούς αναφέρεται ως “κακή χρωματική σχέση”, αν θυμάμαι καλά), δεν αφορά τα χρωματικά ποικίλματα που γίνονται στις μελωδίες, αλλά τη διαδοχή της αρμονίας. Για παράδειγμα, όταν ο Μότσαρτ σε ένα θέμα Ντο μείζονας κάνει πάνω στην τονική τα προσφιλή του ποικίλματα “Μι-Ρε#-Μι” και Σολ-Φα#-Σολ”, φυσικά και διαδέχονται τα ποικίλματα αυτά συγχορδίες που περιλαμβάνουν Ρε αναίρεση και Φα αναίρεση.

      Εδώ φυσικά υπάρχει το γνωστό πρόβλημα στο οποίο πάντα βρίσκουμε τοίχο: η αρμονία που μαθαίνουμε δεν αφορά κάτι συγκεκριμένο. Δεν είναι η αρμονία των χορικών του Μπαχ, δεν είναι η αρμονία του Μότσαρτ, δεν είναι η αρμονία του Σούμπερτ, δεν είναι τίποτα συγκεκριμένο. Οπότε ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει, χωρίς να μπορεί κανείς να κάνει ουσιαστικό διάλογο και να επιχειρηματολογήσει.

      Στο συγκεκριμένο δοσμένο θέμα, όπου το ποίκιλμα αυτό εμφανίζεται αμέσως, θεώρησα ότι προκείμενου να γίνουν πετυχημένες μιμήσεις, δεν μπορεί κανείς να είναι αυστηρός σε έναν τέτοιο κανόνα, που ούτως ή άλλως υπάρχει για να προλάβει προβλήματα αρμονικής διαδοχής (περισσότερο).

  16. Μα για να γίνουν πετυχημένες μιμήσεις πρέπει να μην βγάζουν λάθη. Είναι όπως σε μια αρμονική αλυσίδα, μπορεί μουσικά να είναι εξαίρετη αλλά αν βγάζει λάθη στη σύνδεση των κρίκων, είναι λάθος. Καταλαβαίνω πως το εννοείτε και μερικώς συμφωνώ όμως πρέπει να λαμβάνετε υπόψιν σας πως είναι θέμα πανελληνίων. Όπως και με τις παράλληλες 8ες, που όπως είπατε ξέφυγαν λόγω της μελωδικής κίνησης. Ο διορθωτής δεν θα ασχοληθεί με το περιβάλλον στο οποίο έγιναν, ούτε την αισθητική υφή την οποία θέλει ο διαγωνιζόμενος να προσδώσει, ομοίως δεν θα φιλοσοφήσει το αν πρέπει να πιάσει ως λάθος τις παράλληλες ρε/λα ύφεση, ντο/σολ -γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να θεωρήσει το ντο του τελευταίου χρόνου προήγηση από τη στιγμή που δεν έχει βαθμίδες το θέμα (όπως άλλωστε θεώρησα κι εγώ). Παρόλο που βρίσκω ενδιαφέρουσα την προσέγγισή σας, οφείλω να σας υπενθυμίσω πως στις πανελλήνιες εξετάσεις δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες, όπως στο ειδικό αρμονίας.

    • Μα δεν υπάρχει κανένα λάθος (πέρα από τις 8ες στο 5ο μέτρο). Ίσως δεν το εξήγησα καλά: οι κανόνες που υπάρχουν, αυτοί που έχετε ακούσει, δεν είναι δεδομένοι και δεν είναι αποδεκτοί από όλους. Εσείς το έχετε ακούσει έτσι, κάποιος άλλος το έχει ακούσει αλλιώς, εδώ στη Βιέννη όπου ζω, οι καθηγητές του πανεπιστημίου έχουν παντελώς διαφορετική προσέγγιση. Όποτε τους αναφέρω τέτοιους κανόνες, δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα τους μιλάω. Οι διορθωτές στα θέματα πανελληνίων οφείλουν να είναι ανοιχτοί στις διάφορες προσεγγίσεις και από όσο γνωρίζω, είναι (οι μαθητές μου έπαιρναν πάντα ψηλούς βαθμούς στις πανελλήνιες). Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, παλιότερα ήταν διαφορετική ιστορία. Ειδικά όταν πρόκειται για κανόνες που δεν είναι καθολικά αποδεκτοί. Οι 8ες παράλληλες στο 5ο μέτρο είναι λάθος για κάθε προσέγγιση. Ο κανόνας που μιλάει για τη σχέση 5η ελαττωμένη προς 5η καθαρή, είναι πολύ πιο ελαστικός, που σημαίνει πως ούτως ή άλλως όταν κάποιος βρει μπροστά του αυτήν την περίπτωση, πρέπει να σταθεί και να σκεφτεί αν θα το λάβει υπόψιν του ως λάθος ή όχι. Δεν είναι δεδομένα λάθος.

      Ο διορθωτής οφείλει να ασχοληθεί με το περιβάλλον καθώς είναι μέρος της εξέτασης. Και δεν πρόκειται για φιλοσόφηση. Αυτά που αναφέρω αποτελούν επίσης “κανόνες”, ανάλογα βέβαια πάλι με το βιβλίο θεωρίας που διαβάζει ο καθένας και συγγνώμη που επαναλαμβάνομαι αλλά είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό γιατί πολλοί έχουν λανθασμένα την εντύπωση πως ότι ακούνε ως “κανόνα” έχει κάποια οικουμενική ισχύ.

      Τέλος, ο διορθωτής είναι μουσικός, όχι μαθηματικός. Η γενική εικόνα του γραπτού παίζει σπουδαίο ρόλο στην βαθμολόγηση και την αξιολόγηση. Υπάρχει μια ελαστικότητα (όπως και στο μάθημα της έκθεσης) που θα παρασύρει το βαθμό προς τα πάνω ή προς τα κάτω, και η τάση αυτή θα εξαρτηθεί άμεσα από τέτοιους παράγοντες.

      Ίσως το παρακάνω σε έναν βαθμό. Κι εγώ αν έδινα πανελλήνιες θα περιόριζα τις κινήσεις των φωνών, αλλά θεωρώ ότι οι μαθητές πρέπει να έχουν εξοικείωση με πολλές και διαφορετικές δυνατότητες που προσφέρονται. Το σημαντικό είναι να γίνονται συζητήσεις όπως αυτή που κάνουμε τώρα (καλή ώρα) και αυτό είναι δουλειά του καθηγητή. Η ιστοσελίδα αυτή (όπως και κάθε ιστοσελίδα) έχει ένα όριο στο πόσα μπορεί να προσφέρει.

  17. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λέτε. Ναι, ο διορθωτής οφείλει να εξετάζει το θέμα του μαθητή από κάθε άποψη και να είναι δεκτικός, όμως είναι γεγονός πως οι περισσότεροι δεν το κάνουν και δε είναι.Οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφεστε εσείς μπορεί να μην γνωρίζουν αυτούς τους κανόνες όμως εδώ και τους γνωρίζουν και τους διδάσκουν, αυτός είναι και ο λόγος που τους εφαρμόζουν στις εξετάσεις. Έτσι κάτι που για εσάς (προφανώς διότι έχετε περισσότερες γνώσεις από το μέσο μαθητή, αφού το περιβάλλον και οι γύρω σας, σας προσφέρουν τη δυνατότητα μιας πολύπλευρης μάθησης αν μπορούμε να το πούμε έτσι) είναι ανάξιο σημασίας ή σωστό, για τους περισσότερους εδώ είναι λάθος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μαθητών που κόπηκαν λόγω μιας πιο ελεύθερης προσέγγισης. Μαθητές που στην αρμονία είναι άψογοι. Αντιθέτως, μαθητές μέτριοι εφαρμόζοντας τους απλούς κανόνες της αρμονίας πέρασαν. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεστε και προσεγγίζετε κάποια θέματα μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί παρακινδυνευμένος αν όχι λάθος – όχι για τα ακαδημαϊκά δεδομένα γενικώς, αλλά για πανελλήνια θέματα.

    • Αυτά που λέτε είναι αλήθεια ότι ίσχυαν, αλλά τη δεκαετία του ’90. Τα τελευταία 10-15 χρόνια η κατάσταση άλλαξε προς το θετικότερο. Στην Ελλάδα δίδασκα για 10 χρόνια, δεν ήμουν πάντα στη Βιέννη. Έδωσαν πολλοί μαθητές μου εξετάσεις και οι βαθμοί τους έδειξαν ότι οι εξεταστές στέκονταν μόνο στους καθολικά αποδεκτούς κανόνες, όχι στις προσωπικές τους ιδιοτροπίες.

      Τέλος πάντων, διαπιστώνω για ακόμη μια φορά αυτό που έχω δει ξανά και ξανά: πολλοί εκπαιδευτικοί διδάσκουν μιλώντας με απόλυτους όρους και δημιουργούν στους μαθητές την εντύπωση ότι αυτά που λένε είναι καθολικά αποδεκτά (μιλάω αποκλειστικά για την Ελλάδα, όχι για το εξωτερικό). Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Βεβαίως μαθητές μπορεί να κόπηκαν λόγω ελεύθερης προσέγγισης, αλλά εδώ μιλάμε για κλασικές αρμονικές κινήσεις. Άλλο πράγμα είναι να συνδέει κανείς την V με την II (σπάνιο στη μουσική φιλολογία, άρα και καθολικά αποδεκτά απαγορευμένο σε θέματα εξετάσεων) και άλλο πράγμα να χρησιμοποιεί τις πιο τυπικές χρωματικές κινήσεις της κλασικής εποχής, που επιπρόσθετα υπαγορεύονται από το θέμα.

      Γι’ αυτό οι καθηγητές πρέπει να προσέχουν πολύ στις λέξεις που χρησιμοποιούν. Κανόνας, απαγορεύεται, αποφεύγεται, επιβάλλεται, συνηθίζεται κτλ πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή.

  18. Καλησπέρα μπορείτε να αναλύσετε τις μετατροπικές/ χρωματικές μετατροπίες;

    • Ελπίζω μέσα στο καλοκαίρι να κάνω μερικά βίντεο που να εξηγώ αναλυτικότερα τι συμβαίνει.

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(απαιτείται)

(απαιτείται)